Ostatnie chwile

P1080238 m

Jestem już w sądzie i czekam na ogłoszenie wyroku.

Pierwsze kroki skierowałam do sekretariatu, w którym wypytałam się o to, jak mam postąpić po rozprawie. Okazało się, że ponownie nie można stosować jednego wzorca dla wszystkich sądów. Wiele razy czytałam, że po uprawomocnieniu sąd sam wysyła odpis do Urzędu Stanu Cywilnego. W tym przypadku tak nie jest. Będe musiała sama wystąpić o odpis i dostarczyć to do Urzędu.

Dowiedziałam się też, że zapis to tylko audio, nie wideo, i że każda rozprawa to osobna płyta. Zastanawiam się, bo to, że trzy płyty to mnie nie zdziwiło, ale chciałam mieć zapis wizualny a nie tylko głosowy. Jednak mimo wszystko na zapis audio też się zdecyduję, bo to jest dla mnie bardzo ważne i chciałabym móc to sobie wysłuchać, ale też mieć stałe pod ręką, jak to wyglądało, żeby móc odpowiadać na pytania związane z procesem także za jakiś czas.

Przed chwilą dowiedziałam się, że przyjaciółka, która zaczęła swój proces znacznie później, akurat to wygrała. śmiałam się, że mnie sprzedam, i tak się stało. Choć formalnie jednak nie, bo ja ten wyrok miałam już 6 listopada, tylko wtedy go nie usłyszałam.

Już niedługo wejdę na salę i właśnie się dowiedziałam, że jednak będzie wizja, bo pani w sekretariacie myslała, że chodzi o sprawę rozwodową…

Ta sama, a jednak. Ponownie jak prawie 5 lat temu, odczytanie wyroku to było kilka minut. Wtedy stałam się wolna, a dzisiaj tej wolności nadałam nowy wymiar.

Sędzia był bardzo miły i ponownie okazało się, że dla kogoś byłam pierwszym razem. To była pierwsza sprawa o ustalenie płci sędziego, który ją prowadził.

Bardzo fajnie było widzieć i słyszeć, jak tym razem poprawia się w drugą stronę z formą wypowiedzi. Ale robił to z takim wdziękiem. Czułam to przez cały czas poręczy, że ten sędzia, już niemłody, stara się odnaleźć w tej trudnej dla niego na pewno sytuacji i teraz mogę z czystym sumieniem stwierdzić, że poradził sobie doskonale. Jednak stara szkoła, kultura, empatia to coś, czego często brakuje dziś. Cieszę się, że właśnie ten sędzia miał moją sprawę, bo sprostał jej z wielkim wyczuciem. A cały czas mam w pamięci, jak obawiałam się odwoływać od odrzucenia wniosku o zwolnienie z kosztów, by nie zrazić do siebie sędziego. Tym razem, bo zwolnienie dotyczyło tylko opłaty za pozew, sam mi powiedział, co mam zrobić, jeżeli nadal moja sytuacja finansowa jest trudna.

Wczoraj modliłam się za ofiary Transfobii. Zorganizowałam, wydaje mi się, że jedno z nielicznych, jeżeli nie jedyne, wydarzenie poświęcone pamięci ofiar w Polsce w tym roku. Był koncert, była zaduma, było wspomnienie, było nabożeństwo. i dzisiaj czułam, że oni wszyscy są obok mnie. Wczoraj, jak pisałam ich imiona, stawali się dla mnie kimś realnym, kimś z ciała i krwi. Dzięki oni byli ze mną. I na pewno kibicowali mi podczas odczytania wyroku.

Tak, wierzę w to głęboko, że dobro wraca. Zwłaszcza dobro, które inspirowane jest Wiarą w Boga.

Międzynarodowy Dzień Pamięci Ofiar Transfobii

dzień pamięci

23770225_1925566600792864_1168176851_oWspominamy dziś ofiary morderstw na tle tożsamości płciowej.
Zastanawiając się nad tym, jakie czytania wybrać na dzisiejsze wspomnienie, szukałam takiego zestawienia, które z jednej strony pokazywałoby cierpienie, ale jednocześnie dawało nadzieję i otuchę. Fragment Księgi Machabejskiej,z której pochodzi dzisiejsze czytanie, opowiada o bardzo tragicznym zdarzeniu. Tym bardziej bolesnym, że matka obserwowała, jak zamęczono na śmierć jej siedmiu synów. Właśnie to zestawienie mnie bardzo uderzyło. Każda z ofiar, którą dziś wspominamy, miała matkę. Nie ważne czy każda cierpiała, bo wiemy też, że w przypadku osób transpłciowych nie zawsze tak jest, ale większość cierpiała, cierpiała przez wiele lat obserwując, jak dziecko, które urodziła i wychowała, pragnąc żyć w zgodzie z sobą, naraża się na nienawiść, przemoc, naraża się na śmierć. Czy osoby te poddały się? Nie, podobnie jak synowie z Księgi Machabejskiej, nie zrezygnowali z prawa do bycia sobą i walki o to, w co wierzą, do samego, tragicznego końca.

23760100_1925566577459533_1574190812_oDokładnie to chcę dziś podkreślić, gdyż nie wierzę, że te zamordowane osoby chciały być zabite, że nie obawiały się o to, że także ich bliscy będą cierpieć. Dlatego tak ważne są słowa matki do najmłodszego syna: “przyjmij śmierć, abym w czasie miłosierdzia razem z twoimi braćmi odzyskała ciebie”. Dla mnie to pociecha, że nasze wybory, za które tak często cenę płacą nasi bliscy, w końcu zostaną nagrodzone.
Ten dzień jest szczególnie dla mnie ważny. Rok temu, gdy pierwszy raz zorganizowałam wspomnienie ofiar transfobii, miałam świeżo w pamięci atak, którego sama padłam ofiarą, a który mógł zakończyć się tragicznie. Dzisiaj proszę Was wszystkich byśmy nie byli obojętni na to, co dzieje się dookoła nas. Najwyższy odsetek prób samobójczych wśród młodzieży ma miejsce właśnie wśród osób transpłciowych. Niekiedy do tych prób prowokują słowa, słowa, które mają moc zabijania.
23825420_1925566627459528_1854768337_oSłowa matki o nadziei na wspólną, pozbawioną bólu i strachu, przyszłość w Raju,kontynuuje Ewangelia. Chrystus w niej mówi tak wyraźnie, po co przyszedł na ziemię. Przyszedł właśnie po to, by przywrócić nadzieję, by matka, która patrzyła na śmierć swoich synów, naprawdę mogła się z nimi spotkać, by spełniło się to, w co tak gorąco wierzyła. Wierzę, bo tego uczy mnie Chrystus, że wiara matki zostanie spełniona, wierzę, że wszystkie nasze siostry i wszyscy nasi bracia tak brutalnie wyrwani z tego świata są już w tym pełnym miłości świecie, w którym nie ma łez i bólu po stracie bliskich.
Nie znamy ich, nie dowiemy się, jak żyli, czy udało się im choć przez chwilę znaleźć szczęście i cieszyć się z tego, że są wyjątkowi i wyjątkowe, ale jest coś, co możemy im dać. Naszą zadumę nad ich losem i modlitwę o to, by jak najszybciej znaleźli się u boku Pana.
I o to Was wszystkich w imieniu ofiar i ich rodzin, proszę
Amen”

23798182_1925566607459530_869106653_oTo słowa Rozważania, jakie napisałam na dzisiejszą Uroczystość, jaką przygotowałam by uczcić pamięć 325 ofiar transfobii z ostatniego roku.
Po lewej widać listy ofiar, jakie leżały u stóp Ołtarza…
To była pełna ciepła i skupienia uroczystość i taka, jaką uznałam za najlepszą formę uczczenia pamięci ofiar. Gdy dziś po południu pisałam tą długą listę imion, nazwisk, a niekiedy symboli „NN”, czułam, że zbliżam się do nich, do ich rodzin. Przerażało mnie, ile młodych, nastoletnich ofiar. Zastanawiałam się…I wiedziałam, ponownie mówiłam sobie, że bez względu na to, ilu nas będzie, cieszę się, że poświęciłam ten czas na to, by choć przez chwilę być z Nimi…
A jednak teraz, późnym wieczorem, odczuwam smutek. Chyba nie zrozumiem nigdy, dlaczego tak łatwo jest brać, żądać, oczekiwać, wymagać, a dlaczego tak trudno jest dać coś od siebie…I nie chodzi mi o mnie. Ja zrobiłam to, co chciałam i tak, jak chciałam. Żal mi tych wszystkich, którym dzisiaj poświęciliśmy w naszym małym gronie swój czas, swoja modlitwę, swoją zadumę. Żal mi, bo przecież wystarczy tak niewiele.
Ale ten żal jest zupełnie inny, niż był rok temu. Wtedy czułam się zawiedziona osobiście. W tym roku nie miałam już złudzeń.
Mimo wszystko nadal mam nadzieję, nadal wierzę, że warto, i nadal będę robiła to co robię.
A fakt, ilu nas oglądało, wskazuje na to, że ma to sens.
Jednak wiem, że w Poznaniu jest nas dużo…
Tak, jak podczas dzisiejszego nabożeństwa, także teraz łączę się w modlitwie z rodzinami ofiar i z rodziną Driscoll z Detroit, która walczy teraz o życie po brutalnym ataku i kilku postrzałach.
Czy to głos wyrzutu?
Odpowiedz sobie sam, drogi czytelniku…

(wszystkie zdjęcia w tekście Paulina D.)

Druga rozprawa

P1080179 m

Kolejna cenna wiedza.

Pierwsze kroki w sądzie skierowałam do sekretariatu, by zapytać, czy oświadczenie kuratorki jest w aktach. Okazało się, że tak.

Na samym początku rozprawy sędzia odczytał oświadczenie kuratorki, że nie może stawić się osobiście, ale wnosi o to, by rozprawa odbyła się pod jej nieobecność i że nie zgłasza zastrzeżeń do sentencji, że w pełni popieram powództwo. Zostało to zaprotokołowane i uznane.

Następnie zostałam zapytana , czy wnoszę nowe dowody a po moim zaprzeczeniu, czy podtrzymuję pozew. Po potwierdzeniu zostałam poproszona na miejsce przesłuchań,zostałam zaprzysiężona i dostałam zadanie opowiedzenia o tym, kiedy, jak w jaki sposób pojawiła się j mnie świadomość bycia kobietą. Tutaj przydało się wiele dyskusji,analiz, obszerna diagnoza, gdyż nie miałam żadnych problemów, by mówić składnie, pewnie i ze spokojem.

Moje wystąpienie trwało ok. 15 min. Na początku sędzia oświadczył, że musi się do mnie zwracać w wersji męskiej, bo dopiero ma zostać ustalone, czy jestem kobietą. A i tak, gdy zadawał mi pytania dodatkowe po moim wystąpieniu, zwracał się do mnie w formie żeńskiej

Na zakończenie usłyszałam, że odczytanie wyroku nastąpi 20 listopada o 15:00. Tak więc jeszcze nie usłyszałam tego upragnionego „wyroku”.

Nie wiem wątpliwości, jaki będzie.Mam nadzieję, że jakieś nieprzewidziane okoliczności nie spowodują, że usłyszę co innego.

Podczas całego mojego wystąpienia widziałam siebie na ekranie. Będę miała na płycie DVD zapis całego procesu. Szkoda,że jeszcze muszę czekać i że ponownie jechać do sądu, ale jestem wreszcie już tak blisko.

Można powiedzieć, że zaczęło się odliczanie do definitywnego zamknięcia pewnego rozdziału mojego życia…

Tak długo czekałam…

 

134_temida

W kwietniu 2015 roku umówiłam się na pierwszą wizytę u seksuologa. Pamiętam jak dziś ten dzień, gdy poszłam na wizytę do pani Pauliny. Bardzo mnie ujęła swoim podejściem do mojej osoby. Spędziłam u Niej ponad rok. Podczas naszych spotkań nie raz rozmawiałyśmy o tym, jak będzie wyglądał proces, ale przede wszystkim, próbowałyśmy sobie odpowiedzieć, co się zmieni, gdy proces dostosowania dobiegnie końca.

Od tamtego czasu wydarzyło się tak wiele. Pochowałam ojca, sprzedałam mieszkanie w Chodzieży, co wiązało się z opuszczeniem mojego rodzinnego miasta na stałe. Zaczęłam życie w Poznaniu. Zaczęłam działać aktywistycznie, zaczęłam robić coraz więcej rzeczy, które kocham.

W sierpniu 2016 roku złożyłam pozew sądowy. Miałam wtedy nadzieję, że na jednej rozprawie się skończy. Tak się nie stało. W marcu tego roku była pierwsza rozprawa. Potem byłam u biegłego. Nawet nie żałuję, bo uzyskałam potwierdzenie, że sposób, jaki preferuję i propaguję, ma swoje mocne strony. Oczywiście, są tacy, którzy uważają, że nie mam racji, że wcale nie musiało wyglądać tak, jak wyglądało. Nie ważne. Dla mnie ta droga była skuteczna i ważna. Przeszłam ją i wiem doskonale, ile mi dała, jak mi pomogła i jak dzięki temu przygotowałam się do życia, jakie obecnie prowadzę. Obecnie w ramach mojej Fundacji wdrażam usługę kompleksowego wsparcia osób transseksualnych, właśnie bazując na tym wzorcu, jakiego sama doświadczyłam. Już niedługo zacznę opracowywać praktyczny poradnik o tym, jak ten proces może wyglądać, jakie decyzje stawia przed osobą, która z niego skorzysta. Piszę – niedługo, bo wreszcie przyszedł ten moment, gdy moja długa droga, która świadomie zaczęła się jesienią 2011 roku, dobiega do swojego kulminacyjnego momentu.

Jutro jadę do Piły, do sądu, na drugą, i mam nadzieję, że ostatnią, rozprawę.

Kiedyś bardzo dawno gdzieś tam napisałam, że chciałabym kiedyś usłyszeć wyrok, który wcale wyrokiem nie jest. I jutro być może ten wyrok usłyszę.

Coś, co już praktycznie dawno odeszło, jutro być może odejdzie ostatecznie i na zawsze.

Także kiedyś, bardzo dawno napisałam, że żaden kawałek plastiku nie będzie decydował o tym, kim jestem. Tak, nadal tak uważam, ale równie silnie jestem przekonana, że ten kawałek plastiku jest ważny i cieszę się, że wreszcie, po tylu latach, będzie wskazywała na to, kim jestem, a nie to, kim według innych byłam. Tak, byłam, bo w tym przynajmniej nic się nie zmieniło. Nawet, gdyby w jakiś niepojęty sposób okazało się, że jednak tego „wyroku” nie usłyszę, nic to nie zmieni w moim życiu. Ale mam nadzieję, że to tylko czarny scenariusz, który się nie wydarzy.

Już raz narodziłam się na nowo. 16 czerwca 2016 roku na stole operacyjnym.

Jestem przekonana, i głęboko w to wierzę, że do tamtej daty dojdzie kolejna – 6 listopada 2017 roku. Dzień, gdy ostetecznie zamknie się pewien długi etap mojego życia…